Pashmak d’Or 2025

نقد و بررسی اجمالی فیلم سینمایی Father, Mother, Sister Brother

جیم جارموش یه کارگردان از سینمای مستقل آمریکاست و از منظر ایشون هالیوود خاکی بیش نیست. جیم جارموش به فیلم‌های سینمایی اپیزودیک علاقه‌ی خاصی داره تا حالا چندین فیلم به این صورت ساخته که می‌شه توش به فیلم‌های قهوه و سیگار (2003) و شبی روی زمین (1991) اشاره کرد. 

در فیلم سینمایی پدر، مادر، خواهر برادر، سه تا اپیزود رو می‌بینیم. قسمت اول، پدر، در شهر نیوجرسی آمریکا است. در این جا تام ویتس بزرگ، نقش یه پدر رو بر عهده داره که توی یه کلبه در کوهستان زندگی می‌کنه و در یک زمستون سرد، پسر و دخترش میان تا ازش دیدن کنن. قسمت دوم ماجرای یک مادر در شهر دوبلین ایرلند رو روایت می‌کنه که دو تا دختراش به رسم هر ساله اومدن بهش سر بزنن و یه چایی بخورن. قسمت سوم هم داستان یک خواهر و برادر جوان در شهر پاریسه که خیلی به داستانش اشاره نمی‌کنم.

اگر چه این سه داستان در ظاهر به هم ارتباطی ندارند ولی به صورت کلی یک مفهوم واحد رو روایت می‌کنن. ضمن این که در همه‌ی این قسمت‌ها یه سری چیزهایی هستن که برای شخصیت‌ها تکرار می‌شن، مثل اسکیت سواری، ساعت رولکس قلابی، نوشیدن آب، رانندگی، رنگ زرشکی و تلاش شخصیت‌ها برای شکستن سکوت که همش به باحال شدن و یکپارچگی روایت فیلم کمک می‌کنه.

توی این فیلم المان‌های اسطوره‌ای که از جیم جارموش سراغ داریم مثلا سبک دیالوگ‌ها، زاویه‌ی دوربین متفاوت، نشون دادن یک منظره جانبی بدون حضور بازیگرا و خیلی چیزی دیگه هم هست ولی یه سری مسائل و این که یه مفهوم واحد و ارتباط معنایی بین قسمت‌های فیلم وجود داره از جیم جارموش کمتر دیده بودیم. ضمن این که نمی‌دونم چرا ولی این فیلم منو یاد آثار مرحوم عباس کیارستمی هم می‌اندازه. کیارستمی گفته بود یه فیلم باید شما رو بعد از اتمامش به فکر بندازه. پدر، مادر، خواهر برادر از همین دست فیلماست.

در هر صورت فیلم سینمایی Father, Mother, Sister Brother تونست بهترین فیلم سال 2025 بشه و ما هم جایزه پشمک زرین (Pashmak d’or) رو تقدیم آقای جیم جارموش می‌کنیم. ایشالا که بمونه برای سینما و بازم برای ما فیلمای تراز بسازه. 

بدترین فیلم سینمایی سال 2025

من خیلی دوست ندارم به بدترین فیلم‌ها اشاره کنم. اکثر فیلمایی که هالیوود در سال‌های اخیر می‌سازه فیلمای بد هستند. ولی امسال یه فیلم دیدم به نام One Battle after Another که مرزهای بد بودن رو در نوردید. اصلا باور این که یه فیلم انقدر می‌تونه آبکی باشه سخته. انگار گشتن درب و داغون‌ترین ایده‌های سیاست هنری رو پیدا کردن و همش رو یه جا چپوندن توی این فیلم.

این فیلم که البته نمی‌شه اسمش رو فیلم گذاشت و بیشتر مقوا هست، توسط پل توماس اندرسون کارگردانی شده که تو کارنامش شاهکارهایی مثل خون به پا خواهد شد (2007) و استاد (2012) رو داره. نمی‌دونم چطور این بشر تونسته انقدر سقوط کنه و این مقوا رو بسازه. لئوناردو دی کاپریو و شان پن از طرف دیگه نمی‌دونم چطور حاضر شدن تو این مقوا بازی کنن.

من وقتی شروع به دیدن فیلم کردم خیال می‌کردم که همش شوخیه و قراره یه جای فیلم بگه که اینا همش پارودی بوده و دارم اینا رو مسخره می‌کنم ولی هرچی جلوتر رفتم خبری از ادعای هجو و پارودی بودن نبود و انگار جدی جدی یه همچین مقوایی ساخته شده. حقیقتا انقدر این فیلم بد بود که وسطاش ولش کردم و از هاردم هم پاک کردم تا هیچ وقت چشمم بهش نخوره. الانم که عکسی از فیلم نذاشتم واسه همینه که به یادش نیفتم.

البته تو سال‌های اخیر از این فیلم‌ها زیاد ساخته شده و منم بهشون اهمیتی نمی‌دادم. ولی این که یه کارگردان نامدار با بازیگرهای تراز اول یه همچین چیزی رو بسازن و از قضا نامزد کلی جایزه هم بشن رو نمی‌تونم هیچ جوره هضم کنم. این فیلم ممکنه تو اسکار هم کلی جایزه بگیره ولی شما گول جوایز رو نخورید. این فیلم مثل لباس جدید پادشاه شده. کسی جرئت نمی‌کنه بگه شاه لخته. ولی ما می‌گیم. این فیلم یکی از ضعیف‌ترین و چندش‌ترین فیلم‌های تاریخ سینماست. اگه هنوز ندیدینش برید خدا رو شکر کنید که چشماتون هنوز همچین چیزی رو ندیده. 

* اگرچه شایعه شده بود که تیم داوری پشمک زرین، از ربات هوش مصنوعی فربد جی‌پی‌تی برای انتخاب بهترین فیلم‌های سینمایی 2025 استفاده کرده، تیم داوری پشمک زرین، در یک بیانیه‌ی رسمی، هرگونه استفاده از ربات‌های هوش مصنوعی در انتخاب بهترین فیلم‌های جشنواره امسال را قویا تکذیب کرد. 

* جیم جارموش، کارگردان برنده‌ی پشمک زرین امسال، در حالی که باقلوا و نون چایی بر دست داشت، از مهمان نوازی گرم مردم قزوین تشکر ویژه‌ای کرد.

* در نظرسنجی‌های مردمی، فیلم سینمایی کنت مونت کریستو بالاترین رای را در اختیار داشت و در آستانه‌ی انتخاب به عنوان بهترین فیلم از نگاه مردم بود، اما به علت حمله‌ی سایبری که به سرورهای پشمک زرین شد، نتایج آرا گم شد و این جایزه از کف سازندگان فیلم رفت.

* در میان خوراکی‌های جشنواره‌ی امسال، بامیه گِرد، با پشت سر گذاشتن بستنی سامورایی، سمبوسه پارک الغدیر، چیپس باتو با طعم فلفل شیرین تایلندی و شیرموز بستنی حاج حسن، به عنوان محبوب‌ترین خوراکی انتخاب شد. لازم به ذکر است که زولبیاهای کنار بامیه دست نخورده باقی ماند.

* آل پاچینو در یک پیام ویدیویی اعلام کرد که از طریق رابرت ده‌نیرو، با جشنواره پشمک زرین آشنا شده و ضمن اظهار تعجب از فضای جذاب و متفاوت جشنواره، به علاقه‌مندان قول داد که سال بعد در صورت امکان جهت شرکت در جشنواره به قزوین بیاید. وی همچنین در پایان گفت Huzzah.

* در ابتدای جشنواره، موسیقی زنده نیز پخش شد. اولین قطعه‌ی پخش شده، قطعه‌ی Nerevar Rising ساخته‌ی جرمی سول از بازی Morrowind بود، که با استفاده از ساز لیرا کاور شده بود. این اجرا را می‌توانیم در این جا بشنویم:

* آنتونیو باندراس صدا پیشه‌ی شخصیت گربه‌ی چکمه پوش، ضمن ابراز ناراحتی از تعویق انیمیشن شرک 5، قول داد که سال بعد با سومین قسمت از انیمیشن گربه‌ی چکمه پوش با این شخصیت بازخواهد گشت و ماجراجوی جدیدی را روایت خواهد کرد.

* بر خلاف جشنواره‌های سال‌های پیش، در پشمک زرین امسال خبری از مصرف هیچ گونه دخانیاتی نبود و شرکت کنندگان جشنواره با شعار نه به باشگاه و سیگار، از دو عامل اصلی آسیب به سلامتی اعلام برائت کردند.

* شیگرو میاموتو بازیساز افسانه‌ای نینتندو و خالق مجموعه بازی‌های افسانه‌ی زلدا و سوپر ماریو، ابراز امیدواری کرد که سال بعد فیلم سینمایی افسانه‌ی زلدا بتواند در جشنواره‌ی پشمک زرین 2026 موفق ظاهر شود.

* در اتفاقی غیرمنتظره، متوجه شدیم که آهنگساز بهترین فیلم سینمایی 2025 و بهترین فیلم سینمایی 1925، کارگردانان همان فیلم سینمایی‌ها هستند. جیم جارموش برای پدر، مادر، خواهر برادر آهنگسازی کرده و و چارلی چاپلین برای جویندگان طلا.